1η Απριλίου 1955

Ήταν και τότε Απρίλης, ήταν και τότε Άνοιξη! Έχουν βέβαια περάσει 67 ολόκληρα χρόνια από τότε, χρόνια δύσκολα και αιματοβαμμένα! Ήταν ο Απρίλης του 1955, τότε που άρχιζε στο νησί μας ένας μεγάλος αγώνας για να λευτερωθεί επιτέλους η σκλάβα στους Βρετανούς Κύπρος μας.

«Με την βοήθεια του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με τη συμπαράστασιν ολόκληρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα δια την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατέλιπαν οι πρόγονοι μας ως ιεράν παρακαταθήκην: «Ή TAN Ή ΕΠΙ ΤΑΣ...»

Με αυτά τα λόγια άρχιζε η πρώτη επαναστατική προκήρυξη της EOKA που κυκλοφορούσε την 1η Απριλίου 1955 σ' ολόκληρη την Κύπρο και καλούσε το λαό σε ένοπλη εξέγερση εναντίον των Άγγλων κατακτητών. Στόχος να απελευθερωθεί η Κύπρος από την πανίσχυρη Βρετανική αυτοκρατορία, που δυνάστευε τότε το νησί και να ενωθεί με τη μητέρα Ελλάδα.

Από τις πρώτες πρωινές ώρες της Πρωταπριλιάς του 1955 ισχυρές εκρήξεις βομβών είχαν συγκλονίσει το νησί. Είχε ανατιναχθεί ο ραδιοσταθμός των Βρετανών, τα
διοικητήρια, αστυνομικοί σταθμοί, δικαστήρια και άλλα κυβερνητικά κτίρια. To σύνθημα για λευτεριά είχε δοθεί και μαζί του άρχισε να ξετυλίγεται το μεγάλο όνειρο: ο πόθος αιώνων για μια πατρίδα ελεύθερη, για να λεφτερωθεί επιτέλους τούτο το νησί και να το διαφεντεύουν οι μόνοι αφέντες του, οι ΄Ελληνες, αυτοί που το ξέρουν και τους ξέρει καλά, εδώ και πάνω από 3 χιλιάδες χρόνια που το κατοικούν.

Είχε βέβαια προηγηθεί η ίδρυση της Εθνικής Οργάνω­σης Κυπρίων Αγωνιστών (EOKA) που είχε αναλάβει να σηκώσει στους ώμους της το βάρος εκείνου του τιτάνιoυ αγώνα.

1955-1959 Τέσσερα χρόνια εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας

Όλοι με μια καρδιά και μια ψυχή τρέχουν να πυκνώσουν τις τάξεις του αγώνα, τον οποίο συντόνιζαν, οργάνωναν και καθοδηγούσαν οι πολιτικός αρχηγός της EOKA Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο στρατιωτικός αρχηγός της Γεώργιος Γρίβας Διγενής. Οι πόθοι και τα οράματα ήταν κοινά, κοινό και το μέλλον, και ο καθένας είχε τη θέση του: μαθητές, νέοι, μεσήλικες, κορίτσια, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Η συνεισφορά όλων υπήρξε πολύτι­μη και μοναδική.

Αξιοθαύμαστη ήταν και η συμμετοχή της Ελληνίδας της Κύπρου, της μάνας, της κόρης, της αδελφής, της Κυπριοπούλας που έδωσε την ψυχή της και στάθηκε μεγά­λη και αγέρωχη σε όλες τις δοκιμασίες. Φιλοξενεί αγωνι­στές, μεταφέρει επιστολές και εκρηκτικά, συμμετέχει σε διαδηλώσεις, φυλακίζεται, βασανίζεται και δίνει ακό­μα και τη ζωή της στο βωμό της ελευθερίας. Προσφέρει τον άντρα και το βλαστάρι της για να δει επιτέλους κα­λύτερες μέρες ο τόπος, για να λευτερωθεί η Πατρίδα.

Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν κάθε τρόπο για να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Επιβάλλουν τα στρα­τιωτικό νόμο, χρησιμοποιούν πρωτοφανή βία, απαγορεύουν την κυκλοφορία στους δρόμους επιβάλλοντας το γνωστό «κέρφιου», συλλαμβάνουν αγωνιστές, ά­ντρες και γυναίκες και τους κλείνουν κατά εκατοντάδες στα κρατητήρια της Ομορφίτας και της Κοκκινοτριμιθιάς. Κλείνουν σχολεία προκηρύσσουν καταζητούμενους, βασανίζουν και εξευτελίζουν, δικάζουν και καταδικά­ζουν, στήνουν ψεύτικες δίκες και οδηγούν ακόμη και α­μούστακα παιδιά στην αγχόνη. Εξορίζουν τον αρχιεπί­σκοπο Μακάριο στις μακρινές Σεϋχέλλες, κυνηγούν πά­νω στα βουνά με μανία τον Διγενή και με άλλα παλληκάρια της EOKA, μα τίποτα δεν καταφέρνουν. Τίποτε δεν μπορεί να λυγίσει το φρόνημα του λαού. Ο αγώνας της EOKA ήταν ένας αγώνας σκληρός, δύσκολος, πολυ­μέτωπος, αιματηρός και τιτάνιος. Ένας αγώνας που τον συνόδεψαν θυσίες ηρώων πολλές και ολοκαυτώματα. Πολλοί οι τόποι της θυσίας: Μαχαιράς, Λιοπέτρι, Δίκωμο, Μερσινάκι... Ατέλειωτη η σειρά των ηρωικών παλικαριών, Αυξεντίου, Μάτσης, Πίττας, Κάρυος, Σαμάρας, Παπακυριακού, Μούσκος, Δράκος, Λένας, Παλληκαρίδης, Καραολής, Δημητρίου και πλήθος άλ­λοι επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές. Στις πόλεις, στα βουνά και στην ύπαιθρο τα παλικάρια της EOKA κατα­γράφουν σελίδες άφθαστου ηρωισμού και μεγαλείου.

0 υπέροχος εκείνος αγώνας κράτησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Τερματίστηκε το Φλεβάρη του 1959 με την υπογραφή των γνωστών συμ­φωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, σύμφωνα με τις οποίες η Κύπρος ανακη­ρυσσόταν ανεξάρτητο κράτος. Μετά την υ­πογραφή των συμφωνιών αυτών οι αντάρ­τες της EOKA, τερματίζοντας οριστικά τη δράση τους, κατέβηκαν από τα βουνά, εγκαταλείποντας τα κρησφύγετά τους. Ταυτόχρονα οι Άγγλοι απελευθέρωσαν όλους τους κρατούμενους αγωνιστές. Ένα χρόνο αργότερα στις 15 του Αυγούστου το 1960 τερματιζόταν οριστικά η βρετανική κυ­ριαρχία στην Κύπρο και ιδρυόταν το ανε­ξάρτητο κυπριακό κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία με πρώτο πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Μπορεί βέβαια ο αγώνας της EOKA να μην οδήγησε τελι­κά στην πραγματοποίηση του αρχικού στόχου που ήταν η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, οδήγησε όμως σί­γουρα στο τέλος της αποικιοκρατίας των Βρετανών και στην ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρα­τίας. Και αυτό ήταν μια μεγάλη νίκη του λαού μας, μια μεγάλη νίκη του ελληνισμού.

Από τότε που άρχισε ο αγώνας της EOKA, την Πρωταπριλιά του 1955, έχουν περάσει 67 ολόκληρα χρόνια. Χρόνια δίσεκτα και ταραγμένα, με πληγές βαθιά χαραγ­μένες στο κορμί της πατρίδας. Χρόνια δύσκολα, με ε­ρείπια και καταστροφές πολλές, με ανεκπλήρωτα τα ό­νειρα και αδικαίωτους ακόμη τους αγώνες και τις θυ­σίες του λαού μας.

Με σεβασμό και δέος στεκόμαστε μπροστά στο μεγα­λείο και τη λεβεντιά εκείνου του υπέροχου αγώνα. Με θαυμασμό και δέος υποκλινόμαστε μπροστά στις θυ­σίες του λαού μας και προσκυνούμε ευλαβικά τη μνήμη των ηρωικών εκείνων παλικαριών που τόσο απλόχερα πρόσφεραν τα νιάτα και τη ζωή τους για να λευτερωθεί ο τόπος μας. Θα τους θυμόμαστε πάντα! Θα τους έχου­με πάντα στην καρδιά και το μυαλό μας, πρότυπα αν­δρείας και αρετής!

Πηγή: "Παιδική Χαρά", Μάριος Στυλιανίδης

Πάτησε εδώ για να βρεις περισσότερες πληροφορίες για τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955, βιογραφίες των ηρώων και φωτογραφικό υλικό.

Πάτησε εδώ για να παίξεις με ένα κρυπτόλεξο με ήρωες.

Για να κάνεις αντιστοίχιση εικόνων και οναομάτων των ηρώων, πάτησε εδώ.

ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 1821

Οι υπόδουλοι Έλληνες επηρεασμένοι από τις ιδέες του Διαφωτισμού προετοιμάζουν την Επανάσταση για να απαλλαγούν από τον τουρκικό ζυγό και να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Η Φιλική Εταιρεία κατέστρωνε πολλά επαναστατικά σχέδια για το πώς και από πού θα ξεκινούσε η Επανάσταση.

Τελικά αποφασίστηκε να ξεκινήσει η Επανάσταση από τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (σημερινή Μολδαβία και Ρουμανία). Παρακολουθήστε το πιο κάτω βίντεο και εξηγήστε γιατί επιλέχθηκε η Μολδοβλαχία. Ακόμη σημειώστε ποια ήταν η σημασία της.

Παράλληλα επιλέγεται  η Πελοπόννησος ως μια από τις βασικές περιοχές όπου θ' άρχιζε η Επανάσταση του 1821. Μπορείτε να σκεφτείτε τους λόγους; Παρακολουθήστε το βίντεο. Θα σας βοηθήσει. Μπορείτε να βρείτε ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές στην έναρξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο;

Για πλούσιο υλικό πατήστε στον πιο κάτω σύνδεσμο:

http://daskalosa.eu/history_st/st_istoria_en.c_3_i_epanastasi_stin_peloponniso.html

Στη Στερεά Ελλάδα οι συνθήκες για εξέγερση ήταν δύσκολες. Γιατί άραγε;

Παρακολουθήστε το βίντεο που ακολουθεί. Ποιες μάχες με τους Τούρκους ξεχωρίζουν και ποιοι Έλληνες ήρωες διακρίνονται για την αντρειοσύνη τους;

Για περισσότερες πληροφορίες, πατήστε στον πιο κάτω σύνδεσμο:

http://daskalosa.eu/history_st/st_istoria_en.c_4_i_epanastasi_sti_sterea_ellada.html

Από την Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα η επαναστατική δράση μεταδόθηκε σύντομα στα νησιά του Αιγαίου: Σπέτσες Ύδρα, Ψαρά, Σάμος, Κάσος, Κρήτη και τα Δωδεκάνησα. Μπουμπουλίνα, Παπανικολής, Μιαούλης, Κανάρης ξεχώρισαν για τη δράση τους στη θάλασσα.

Αλήθεια, σε τι είδους επιχειρήσεις συμμετείχαν τα ελληνικά πλοία;

25η Μαρτίου 1821

Η 25η Μαρτίου είναι διπλή γιορτή: θρησκευτική και εθνική. Θρησκευτική γιατί σαν τέτοια μέρα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ανήγγειλε στην Παρθένο Μαρία, ότι θα  γεννήσει τον Yιό του Θεού.

Την ίδια μέρα οι Έλληνες επέλεξαν να επαναστατήσουν ενάντια στον Τουρκικό ζυγό, αφού για 400 χρόνια ζούσαν στη σκλαβιά. Οι Τούρκοι τους καταπίεζαν, τους έβαζαν φόρους βαριούς, τους έκαναν φρικτά βασανιστήρια.Το χειρότερο που τους έκαναν ήταν το παιδομάζωμα. Οι Τούρκοι μάζευαν μικρά Ελληνόπουλα και τα έκαναν γενίτσαρους, δηλ. Τούρκους στρατιώτες που αργότερα πολεμούσαν τους ίδιους τους συμπατριώτες τους.

Πολλοί Έλληνες δεν άντεχαν τη σκλαβιά και έβγαιναν στα βουνά για να ζήσουν  ελεύθεροι. Αυτοί ονομάστηκαν κλέφτες. Για να αντιμετωπίσουν τους κλέφτες, οι Τούρκοι δημιούργησαν άλλες ομάδες που ονομάζονταν αρματωλοί. Ήταν Έλληνες που έπαιρναν άρματα (όπλα) και χρήματα από τους Τούρκους για να συλλάβουν τους κλέφτες. Σιγά σιγά όμως κλέφτες και αρματωλοί γίνονταν φίλοι και μαζί πολεμούσαν τους Τούρκους.

Το 1814, στην Οδησσό, μια μικρή πόλη της Ρωσίας που ζούσαν πολλοί Έλληνες, δημιουργήθηκε μυστικά μια οργάνωση που ονομαζόταν Φιλική Εταιρεία. Σκοπός της ήταν να κάνει πολλούς Έλληνες να ξεσηκωθούν σε επανάσταση.

Έτσι  ένα ανοιξιάτικο πρωινό του εικοσιένα, το γραφικό μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, γίνεται ο ιερός ναός της Ανατολής του  Έθνους. Ο πατριάρχης Παλαιών Πατρών Γερμανός, σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης. Αμέσως όλοι οι Έλληνες έτρεξαν να προσκυνήσουν και να ορκιστούν: Ελευθερία ή Θάνατος.

Η φλόγα της Αγίας Λαύρας φλόγισε τις ψυχές των ατρόμητων αγωνιστών της Λευτεριάς. Και ακολουθούν οι διάφορες εξεγέρσεις και μάχες. Από πού να πρωταρχίσει κανείς. Από την Αλαμάνα, την Τριπολιτσά, τα Δερβενάκια, το Χάνι της Γραβιάς, τη Χίο, το Μανιάκι, το Μεσολόγγι; Πολλοί ήταν οι ήρωες που με την αγωνιστικότητά τους, το θάρρος τους και την τεράστια ψυχική τους δύναμη βοήθησαν στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Σε αυτόν τον αγώνα αναδείχθηκαν μεγάλες μορφές όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, ο Καραϊσκάκης, ο Αντρέας Μιαούλης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Κανάρης, η Μπουμπουλίνα, η Μαντώ Μαυρογένους και τόσοι άλλοι.

 Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Ζάλογγο, με τον πρώτο και μοναδικό στην ιστορία χορό του Θανάτου; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει την έξοδο του Μεσολογγιού; Το Μεσολόγγι είναι  το κορύφωμα της ελληνικής αρετής. Κρύβει μέσα του και εκφράζει  όλη την δραματική ομορφιά  και το απαράμιλλο κάλλος της υπέρτατης θυσίας.

Σε αυτό το μεγάλο αγώνα των Ελλήνων για λευτεριά, όλοι έδωκαν το παρόν τους.  Οι Έλληνες απέδειξαν πως  η Ελλάδα ξέρει να ζει ελεύθερη, ξέρει και να πεθαίνει. Ο πόλεμος αυτός κράτησε περίπου 6 χρόνια. Δόθηκαν πολλές μάχες. Η πιο αποφασιστική μάχη έγινε στο Ναβαρίνο, όπου ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος που πολεμούσε τους Έλληνες ηττήθηκε από τον στόλο που έστειλαν η Αγγλία, η Γαλλία και Ρωσία για να βοηθήσουν την Ελληνική Επανάσταση. Μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου ένα μέρος της Ελλάδας απελευθερώθηκε και έγινε ανεξάρτητο κράτος.

Ας είναι η 25^η Μαρτίου  η μέρα που θα φέρει στη μνήμη μας την ιερή απόφαση και τα ανεπανάληπτα κατορθώματα των προγόνων μας, για την αποτίναξη της τουρκικής κυριαρχίας. 

Πηγή: άγνωστη

Η Κύπρος και η Επανάσταση του 1821

Η έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 βρίσκει στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κύπρου τον Κυπριανό, ο οποίος είχε, εκ των προτέρων, ενημερωθεί από μέλη της Φιλικής Εταιρείας, για την προετοιμαζόμενη Επανάσταση. Μάλιστα ο ίδιος ο Κυπριανός καθώς και άλλοι Κύπριοι, φαίνεται ότι είχαν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία. Γενικά, όμως, θεωρήθηκε ότι η Κύπρος δεν μπορούσε να εμπλακεί ενεργά στηνΕλληνική Επανάσταση.

Λόγοι:

1. Βρισκόταν πολύ κοντά στα τουρκικά παράλια, μικρασιατικά και συριακά, και σε μεγάλη απόσταση από την Ελλάδα. Συνεπώς, η Τουρκία θα μπορούσε να μεταφέρει εύκολα και γρήγορα στρατιωτικές ενισχύσεις, για να καταπνίξουν οποιαδήποτε εξέγερση, γεγονός που θα είχε ολέθριες συνέπειες για τον πληθυσμό του νησιού.

2. Δε διέθετε ναυτικό και επιπλέον οι κάτοικοι στερούνταν πολεμικής πείρας και επαρκούς εξοπλισμού.

 Τρόποι με τους οποίους βοήθησε η Κύπρος την Ελλάδα:

• Οικονομική – υλική βοήθεια

   «...να προσφέρει χρήματα ή τροφάς, όσας δυνηθεί».

• Έμπρακτη συμμετοχή αρκετών Κυπρίων στο πλευρό των Ελλήνων πολεμιστών. Μαρτυρείται η συμμετοχή των αδελφών Νικόλαου και Θεοφύλακτου Θησέα, του Μιχαήλ Κυπραίου, του Ιωάννη Φραγκούδη, του Γεώργιου Φιλίππου, του Χαράλαμπου Μάλη και άλλων.

• Σημαντική συνεισφορά είχε και ο Κύπριος λόγιος Ιωάννης Καρατζάς, ο οποίος υπήρξε συνεργάτης του Ρήγα Βελεστινλή και θανατώθηκε μαζί του το 1798.

                                                              Σημαία Κυπρίων 1821

9η Ιουλίου 1821

Με την έκρηξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία και στην κυρίως Ελλάδα, οι Τούρκοι ανησύχησαν μήπως το κίνημα μεταδιδόταν και στην Κύπρο. Αυτό έδωσε αφορμή στον Τούρκο διοικητή Κουτσιούκ Μεχμέτ να προχωρήσει... 

• σε αφοπλισμό των Κυπρίων 

• να ζητήσει στρατιωτικές ενισχύσεις, προκειμένου να αποτρέψει πιθανές επαναστατικές ενέργειες. 

• να ζητήσει την έγκριση καταλόγου με 486 ονόματα προκρίτων και ανώτερων κληρικών για να τους εκτελέσει. 

Μετά τις επιτυχίες των Ελλήνων επαναστατών ο Σουλτάνος πείθεται και εγκρίνει τις εκτελέσεις.

Έτσι στις 9 Ιουλίου 1821 άρχισαν οι συλλήψεις και εκτελέσεις επισκόπων και προκρίτων. Ανάμεσα στα πρώτα θύματα ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και οι Μητροπολίτες Πάφου Χρύσανθος, Κιτίου Μελέτιος και Κυρηνείας Λαυρέντιος. 

Τη θανάτωση των αρχιερέων ακολούθησαν σφαγές και άλλων κληρικών και λαϊκών, 470 περίπου, οι οποίες κράτησαν για ένα περίπου μήνα.

Βασίλης Μιχαηλίδης - 9η Ιουλίου 1821

Το ποίημα “Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου” θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ποιήματα της Κυπριακής ποίησης και λογοτεχνίας, το οποίο ανήκει στον Κύπριο ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη. Το ποίημα έχει ως κύριο θέμα τον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού, που έγινε την 9η Ιουλίου του 1821 από τους Τούρκους.  Είναι γραμμένο στην κυπριακή διάλεκτο. 

Μπορείτε να παρακολούθησετε απόσπασμα από μια παράσταση του έργου.

ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας

Η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1814  στην Οδησσό από τρεις Έλληνες. Ο πρώτος από τους ιδρυτές υπήρξε ο Νικόλαος Σκουφάς από την Άρτα. Ο δεύτερος ήταν ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο, και ο τρίτος ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Γιάννενα. Και οι τρεις ήταν μικρέμποροι ή κατά καιρούς γραμματείς εμπόρων. 

Οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, μέλη της ελληνικής διασποράς, αν και ζούσαν σε μια πόλη μακριά από την Ελλάδα, αφιέρωσαν τον χρόνο τους και αψήφησαν κάθε προσωπικό κίνδυνο, εργαζόμενοι για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Οι άνδρες, επηρεασμένοι από τις επαναστατικές ιδέες του κινήματος του Διαφωτισμού, αποφάσισαν τη σύσταση μιας μυστικής οργάνωσης, με το όνομα Φιλική Εταιρεία, που έμελλε να παίξει σημαντικότατο ρόλο στην εξέγερση των Ελλήνων κατά του οθωμανικού ζυγού.

Ο σκοπός της ίδρυσής της

Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ξάνθος. Και αναφέρει στα «Aπομνημονεύματά» του: ...δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων».

Η διαδικασία της μύησης

Η διαδικασία της μύησης ήταν περίπλοκη, και οι υποψήφιοι έπρεπε να περάσουν από πολλά στάδια για να στρατολογηθούν. Η μύηση ξεκινούσε με τους συστημένους ως πρώτη βαθμίδα, και για να περάσουν στην επόμενη αυτή των «ιερέων» ακολουθούσαν ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο. Καταρχήν υπήρχε λεπτομερής παρακολούθηση του χαρακτήρα τους, τα ιδανικά, ο πόθος για την ελεύθερη πατρίδα, για να διαπιστωθεί πόσο έκαιγε μέσα τους η φλόγα για ελευθερία, και να κριθεί ο βαθμός αφοσίωσης.

Όποιος περνούσε αυτήν τη διαδικασία, και κρινόταν κατάλληλος για να πάρει τον βαθμό του ιερέα, τον αναλάμβανε ο μυητής. Στην αρχή διεξαγόταν ένας σημαντικός διάλογος ανάμεσά τους, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μυητής του έθετε καίριες ερωτήσεις για τη σχέση του με τη Φιλική Εταιρεία, για το ότι μπορούσε να χάσει και τη ζωή του για τα ιδεώδη της, για το πόσο αισθανόταν έτοιμος και ικανός να προχωρήσει. Εάν οι απαντήσεις ήταν ικανοποιητικές, του ανακοίνωνε ότι επρόκειτο να περάσει στη βαθμίδα των Ιερέων και χώριζαν για να ξανασυναντηθούν την επόμενη νύχτα.

Ο υποψήφιος έφερνε ένα μικρό κίτρινο κερί που του είχε ζητηθεί από πριν και πήγαιναν σ' ένα ασφαλές σπίτι. Εκεί ο μυητής έπαιρνε ένα εικόνισμα και το έστηνε στο τραπέζι. Μπροστά από το εικόνισμα άναβαν το κερί. Μέσα στην επιβλητική ατμόσφαιρα του μισοσκόταδου ο μυητής τον ρωτούσε με επισημότητα για τελευταία φορά:

«Μήπως δεν στοχάζεσαι τον εαυτόν σου εις αρκετήν δύναμην; Έχεις ακόμη καιρό να παραιτηθείς... Από τον δεσμόν όπου εμβαίνεις μόνον o θάνατος θα ημπορεί να σε λυτρώσει! Σε ολίγoν κάθε μεταμέλειά σου θα είναι ασυγχώρητος!»

«Το εστοχάστηκα και στέργω», έπρεπε να είναι η απάντηση που αναμενόταν από τον υποψήφιο και εάν την έδινε, τότε συνεχιζόταν η μυητική διαδικασία.

Ο όρκος των μυημένων

Αμέσως μετά ο μυητής έπαιρνε το κερί και το έδινε στον υποψήφιο που το κρατούσε με το αριστερό χέρι, ενώ γονάτιζαν και οι δύο, έκαναν τον σταυρό τους και ασπάζονταν την εικόνα. Σε αυτήν τη θέση ο μυητής διάβαζε το «τον μεγάλο όρκο" και ο μυούμενος τον επαναλάμβανε με κάθε σεβασμό της ιερής εκείνης στιγμής.

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου....

Η ηγεσία 

Η ηγεσία ανατέθηκε στον Αλέξανδρο Yψηλάντη, 28 ετών τότε, ανώτερο αξιωματικό του ρωσικού στρατού. Ο Αλ. Υψηλάντης, γόνος διάσημης ελληνικής οικογένειας, δέχθηκε την προσφορά και ανέλαβε τη μεγάλη ευθύνη προς το έθνος, στις 12 Απριλίου 1820.

αποσπάσματα από: https://www.greekschannel.com/gr/filikh-etairia-o-orkos-h-myhsh-hapostolh/

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την Φιλική Εταιρεία στους πιο κάτω συνδέσμους.

Οι μυστικοί κώδικες επικοινωνίας της Φιλικής Εταιρείας το 1821

Κύπρος και Φιλική Εταιρεία

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΜΟΛΔΟΒΛΑΧΙΑ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

Πάτησε εδώ για το βίντεο

Ρήγας Βελεστινλής και Αδαμάντιος Κοραής

 

Για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε αυτό τον σύνδεσμο https://daskalemata.weebly.com/-omicron-rho942gammaalphasigmaf-betaepsilonlambdaepsilonsigmatauiotanulambda942sigmaf-kappaalphaiota-alphadeltaalphamu940nutauiotaomicronsigmaf-kappaomicronrhoalpha942sigmaf.html

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ

 

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου. Μπήκε νωρίς στον αγώνα, από τα μαθητικά του χρόνια κιόλας. Το 1953, σε ηλικία 15 ετών, κατεβάζει και τεμαχίζει την αγγλική σημαία στο Κολέγιο της Πάφου, κατά την ημέρα στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Λονδίνο. Δύο χρόνια αργότερα, συλλαμβάνεται ως μέλος της νεολαίας της ΕΟΚΑ, επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου και κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση παράνομου οπλισμού. Η δίκη του ορίζεται για τον Μάρτιο του 1957. Στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του για να τον υπερασπιστούν. Παραδέχεται την ενοχή του, με αξιοθαύμαστο τρόπο: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Την επομένη της καταδίκης του Παλληκαρίδη σε θάνατο, ο κόσμος ξεσηκώνεται για να σώσει τον νεαρό μαθητή. Οι εκκλήσεις για την απονομή χάριτος από την Ελλάδα, την Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτονται από τον άγγλο κυβερνήτη Τζον Χάρντινγκ και την αγγλική διπλωματία.

Ο Βαγορής, όπως ήταν το χαϊδευτικό του, δεν πτοείται. Στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει: «Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να 'ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το καθετί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957 οδηγείται στην αγχόνη. Τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο. Δύο λεπτά αργότερα (14 Μαρτίου) η καταπακτή ανοίγει και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνά στην αιωνιότητα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/235

© SanSimera.gr

8 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

 8 Μαρτίου ...

Μια μέρα αφιερωμένη στη γυναίκα. Πιο συγκεκριμένα μας θυμίζει τους αγώνες και τις θυσίες των γυναικών της Αμερικής. Στις 8 Μαρτίου του 1857  εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Αιτήματά τους οι καλύτεροι μισθοί, ίσες αμοιβές με τους άντρες και δικαίωμα ψήφου.

Ας γνωρίσουμε προσωπικότητες γυναικών από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα που άφησαν έντονο το αχνάρι τους στη γη.

Αν και ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών έχει προχωρήσει πάρα πολύ από τότε που ξεκίνησαν οι πρώτες διαμαρτυρίες, έχουμε ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσουμε μέχρι που να επέλθει οριστικά η ισότητα των φύλων. 

Ας μην ξεχνούμε πως σε κάποιες χώρες  τα κορίτσια δεν έχουν πρόσβαση στη μάθηση. Ένα κορίτσι, η Μαλάλα, στοχοποιήθηκε από τους Ταλιμπάν που απαγόρευαν στα κορίτσια της περιοχής της να πηγαίνουν στο σχολείο. Μια μέρα καθώς επέστρεφε από το σχολείο δέχτηκε επίθεση. Έζησε από θαύμα. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα ακολουθώντας τον πιο κάτω σύνδεσμο: