Απρόσωπα ρήματα : λέγονται τα ρήματα που βρίσκονται στο γ΄
ενικό πρόσωπο και δεν έχουν υποκείμενο συγκεκριμένο πρόσωπο ή πράγμα αλλά
ολόκληρη πρόταση ή το υποκείμενό τους είναι ακαθόριστο.
·Το γ΄ ενικό πρόσωπο των
ρημάτων είμαι, έχω, κάνω, περνώ
Οι απρόσωπες φράσεις,
όπως και τα απρόσωπα ρήματα, δεν έχουν υποκείμενο συγκεκριμένο πρόσωπο ή πράγμα
αλλά ολόκληρη πρόταση ή το υποκείμενο είναι ακαθόριστο.
Οι απρόσωπες φράσεις σχηματίζονται από:
·Τα ρήματα είναι ή υπάρχει + ουσιαστικό (π.χ. Υπάρχει περίπτωση …
)
·Το ρήμα είναι + ουδέτερο επιθέτου (π.χ. Είναι άδικο ….)
·Το ρήμα είναι + τροπικό επίρρημα (π.χ. Είναι καλύτερα ...)
Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη. Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη. Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα είναι η ειρήνη. Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια μ’ ένα ζεμπίλι* στα χέρια του γεμάτο φρούτα κι οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο, είναι η ειρήνη. Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει. Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου είναι το χαμόγελο της μάνας. Μονάχα αυτό. Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ - ΣΟΥΧΕΪΡ ΧΑΜΑΝΤ
Δε θα χορέψω στα τύμπανα του πολέμου σας.
Δε θα δανείσω ούτε την ψυχή ούτε τα κόκαλά μου στα
τύμπανα του πολέμου σας.
Δε θα
χορέψω στο ρυθμό σας.
Τον ξέρω
αυτόν τον ρυθμό. Είναι άψυχος.
…………………………………………………………………………………………………
Δε θα μισήσω για σας, ούτε θα σας μισήσω.
Δε θα
σκοτώσω για σας.
Και κυρίως
δε θα πεθάνω για σας.
Δε θα
θρηνήσω το θάνατο, ούτε με αυτοκτονία, ούτε με δολοφονία.
Δε θα σταθώ
πλάι σας, ούτε θα χορέψω με τις βόμβες, επειδή όλοι οι άλλοι χορεύουν.
Όλοι
κάνουνε λάθη. Η ζωή είναι δικαίωμα, που δεν είναι εξασφαλισμένο ή απλό.
Δε θα
ξεχάσω από πού προέρχομαι. Θα κατασκευάσω το δικό μου τύμπανο.
Συγκεντρωθείτε
γύρω μου αγαπημένοι και το τραγούδι μας θα γίνει χορός.
Το βουητό
μας θα γίνει τυμπανοκρουσία.
Δε θα με
ξεγελάσετε. Δε θα δανείσω το όνομά μου, ούτε το χτύπο μου στο ρυθμό σας.
Θα χορεύω
και θα αντισταθώ και θα χορεύω και θα παραμείνω σταθερός και θα χορεύω.
Αυτό το
καρδιοχτύπι είναι πιο δυνατό από το θάνατο.
Το τύμπανο
του πολέμου σας δεν είναι πιο δυνατό από αυτήν την ανάσα.
Η Σουχέιρ Χαμάντ γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1973 στο Αμμάν της Ιορδανίας. Είναι ποιήτρια, συγγραφέας, καλλιτέχνιδα και πολιτική ακτιβίστρια. Οι γονείς της ήταν Παλαιστίνιοι πρόσφυγες οι οποίοι μετανάστευσαν μαζί με την ίδια όταν ήταν πέντε ετών στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Κεντρικό θέμα της σύνθεσης Το παιδί με το περιστέριείναι ένα παιδί που κρατά με ιδιαίτερη ευαισθησία στα χέρια του ένα περιστέρι. Το περιστέρι είναι σύμβολο ειρήνης, αγνότητας και ελπίδας. Το παιδί έχει κοντά καφέ-κόκκινα μαλλιά, ωστόσο από το φόρεμά του γίνεται ξεκάθαρο για τον θεατή πως είναι κορίτσι. Η όλη σύλληψη τουπαιδιού με το περιστέρι δεν είναι παρά μια σύνθεση-σύνδεση της παιδικής αθωότητας με την ειρήνη, την αγνότητα και την ελπίδα για τη ζωή.
Νεαρή
Γερμανοεβραία Άννα Φρανκ είναι ένα από τα πιο γνωστά και πολυσυζητημένα θύματα
του Ολοκαυτώματος. Το ημερολόγιο, που κρατούσε κατά τη δίχρονη παραμονή της
οικογένειας της σ' ένα κρησφύγετο στο γερμανοκρατούμενο Άμστερνταμ, είναι ένα
από τα πιο πολυμεταφρασμένα και πολυδιαβασμένα βιβλία παγκοσμίως.
Η
Ανελίς «Άνε» Μαρί Φρανκ (Annelies «Anne» Marie Frank) γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη
στις 12 Ιουνίου του 1929. Ήταν η δεύτερη κόρη του επιχειρηματία Ότο
Φρανκ (1889-1980) και της Εντίτ Χολέντερ (1900-1945). Η πρωτότοκη κόρη της
οικογένειας ονομαζόταν Μαργκότ (1926-1945) και ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερη από
την Άννα.
Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία
το 1933, η οικογένεια Φρανκ μετακόμισε στο Άμστερνταμ.
Αντιμετωπίζοντας την απειλή της εκτόπισης σε στρατόπεδο
καταναγκαστικών έργων, ο Ότο Φρανκ και η οικογένειά του αποφάσισαν να κρυφτούν
στην αποθήκη της επιχείρησής τους στο Άμστερνταμ (9 Ιουλίου 1942).
Έχοντας εξασφαλισμένη τη διατροφή και τη βοήθεια ορισμένων φίλων τους μη
Εβραίων, παρέμειναν στο κρησφύγετό τους έως τις 4 Αυγούστου του 1944,
οπότε τους ανακάλυψε η Γκεστάπο και τους συνέλαβε.
Η οικογένεια Φρανκ οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης
του Άουσβιτς, όπου η μητέρα της Άννας, Εντίτ, πέθανε από τις κακουχίες
στις 6 Ιανουαρίου του
1945. Η Άννα και η αδελφή της μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του
Μπέργκεν-Μπέλσεν και πέθαναν εκεί από τύφο τον Μάρτιο του 1945. Ο Ότο Φρανκ
ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας που επέζησε. Βρέθηκε ζωντανός στο Άουσβιτς
και απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό.
Μετά τη σύλληψη των Φρανκ στο Άμστερνταμ, φίλοι της
οικογένειας ερεύνησαν το κρησφύγετο και παρέδωσαν στον Ότο Φρανκ διάφορα
έγγραφα, μεταξύ των οποίων και το ημερολόγιο της Άννας, που ήταν γραμμένο στα
ολλανδικά. Ο πατέρας της το εξέδωσε το 1947 με τον τίτλο Het Achterhuis (Το
πίσω σπίτι) ή όπως είναι γνωστό στη χώρα μας Το ημερολόγιο της
Άννας Φρανκ.
Εκτίμησε το γινόμενο στρογγυλεύοντας τον πρώτο παράγοντα στην πλησιέστερη δεκάδα και μετά πολλαπλασίασε.
π.χ. 61 Χ 5 στρογγυλεύω 60 Χ 5 = 300
77 Χ 2 στρογγυλεύω 80 Χ 2 = 160
Κατεύθυνε τον Mathman με τα βελάκια, ώστε να φάει το φαντασματάκι με το σωστό γινόμενο. Η εξίσωση παρουσιάζεται στο κάτω μέρος.
τοιχογραφία της ζωφόρου της Αίθουσας Τροπαίων της Βουλής
Ημερομηνία: 1830 Τοποθεσία: Λονδίνο Γνωστό ως: Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας Θέμα: Η πρώτη επίσημη, διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώριζε την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος με όλα τα δικαιώματα - πολιτικά, διοικητικά, εμπορικά - που εκπορεύονταν από την ανεξαρτησία της, το οποίο θα επεκτεινόταν νότια της συνοριακής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός. Συμμετέχοντες: Γαλλία, Ρωσία, Βρετανία Έκβαση: Ανεξαρτητοποίηση του Ελληνικού έθνους
Ενεργητική
σύνταξη
έχουμε όταν οι κύριοι όροι της πρότασης, (υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο), είναι
τοποθετημένοι με τέτοια σειρά, ώστε να δείχνουν ότι το υποκείμενο κάνει κάτι.
π.χ.
Ο κηπουρός ποτίζει τα λουλούδια.
Το παιδί έλυσε την άσκηση.
Οι αστυνομικοί θα ανακρίνουν τον
ύποπτο.
Στην ενεργητική σύνταξη το ρήμα
βρίσκεται στην ενεργητική φωνή.
Παθητική
σύνταξη
έχουμε όταν οι κύριοι όροι της πρότασης, (υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο), είναι
τοποθετημένοι με τέτοια σειρά, ώστε να δείχνουν ότι το υποκείμενο παθαίνει
κάτι, από κάποιον άλλο.
Π.χ.
Τα λουλούδια ποτίζονται από τον κηπουρό.
Η άσκηση λύθηκε από το παιδί.
Ο ύποπτος θα ανακριθεί από τους αστυνομικούς.
Στην παθητική σύνταξη το ρήμα
βρίσκεται στην παθητική φωνή.
"Το κομμάτι που λείπει συναντά το το Μεγάλο Ο" είναι ένα βιβλίο απλό, γεμάτο αγάπη και τρυφερότητα για μεγάλα αλλά και μικρά παιδιά από τον συγγραφέα Shel Silverstein.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να γεμίσουμε τα κενά που νιώθουμε, να συμπληρώσουμε κάποιον/α αλλά και να συμπληρωθούμε. Η πορεία αυτή της αναζήτησης είναι εξίσου σημαντική με το τέρμα, αφού για να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε με άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να υπάρξουμε από μόνοι μας. Κι η αλήθεια είναι ότι δε χρειαζόμαστε αποκούμπι ούτε πατερίτσες... Μπορούμε να "κυλήσουμε" τη ζωή μόνοι/ες μας!!!
Ακόμη ένα βιβλίο του Σελ Σιλβερστάιν είναι " Το δέντρο που έδινε". Ένα παραμύθι λιτό γεμάτο μηνύματα για την προσφορά, τη γενναιοδωρία αλλά και για την πλεονεξία και την συνεχή απαίτηση για περισσότερα...και περισσότερα! Μέχρι που η ζωή φτανει στο τέλος της.
Ο Ιερός Λόχος ήταν το πρώτο
οργανωμένο ελληνικό σώμα, τακτικού στρατού της εποχής, που συγκροτήθηκε από
νεαρούς Έλληνες σπουδαστές από δεκάδες πανεπιστήμια της Ανατολικής και Δυτικής
Ευρώπης. Οι εθελοντές φοιτητές που έφτασαν τελικώς περίπου τους 700 αποτέλεσαν το πιο
ενθουσιώδες και πιο αγνό κομμάτι του στρατεύματος.
Οι σπουδαστές εφοδιάστηκαν από τη
Φιλική Εταιρεία με τα διακριτικά του Λόχου και τον οπλισμό τους: έφεραν
εφαρμοστές στολές από μαύρο ύφασμα με τρίχρωμο - κόκκινο, γαλάζιο και άσπρο -
εθνόσημο.Στο
κράνος υπήρχε η φράση Ελευθερία ή Θάνατος και το σήμα της νεκροκεφαλής με
χιαστό σχήμα οστών σαν σύμβολο της νίκης πάνω στον θάνατο. Ο οπλισμόςτους ήταν μία λογχοφόρος καραμπίνα και μια μπαγιονέτα (δηλ. ξιφολόγχη).
Ο Υψηλάντης πίστευε πως οι νεαροί αυτοί θα
μπορούσαν να αποτελέσουν την ψυχή του στρατού του. Παντού απ’ όπου περνούσαν οι
Ιερολοχίτες, τους θαύμαζαν για την εμφάνιση και τη συμπεριφορά τους.
Εντυπωσίαζαν τον κόσμο με τα τραγούδια, τον ενθουσιασμό τους και προξενούσαν
ρίγος σε Έλληνες και ξένους. Ο Υψηλάντης τους συναντούσε συχνά
στο αρχηγείο του και συζητούσε μαζί τους, παρευρισκόταν πολλές φορές προσωπικά στις ασκήσεις τους. Οι
νέοι Ιερολοχίτες, άπειροι πολεμικά αλλά ενθουσιώδεις, έπεσαν με τα
μούτρα στα γυμνάσια, ώστε να γίνουν αξιόμαχοι Λογχοφόροι.
Η ορκωμοσία τους έγινε σε λιτή τελετή στο ναό της
πόλης: "Ορκίζομαι τέλος πάντων εις το της Θείας Μεταλήψεως φοβερόν Μυστήριον ότι
θα υστερηθώ της Αγίας Κοινωνίας εις την τελευταία μου εκείνην ώρα, εάν δεν
εκτελέσω απάσας τας υποσχέσεις, τας οποίας έδωσα ενώπιον της εικόνος του Κυρίου
μας Ιησού Χριστού".
Στις 7 Ιουνίου του 1821, αποφράδα μέρα, τήρησαν τις
υποσχέσεις τους στο Δραγατσάνι. Ενεπλάκησαν σε μια απρογραμμάτιστη
συμπλοκή και ο Ιερός Λόχος βρέθηκε περικυκλωμένος από τις
τουρκικές δυνάμεις.Εκείνη τη βροχερή μέρα, οι απειροπόλεμοι νεαροί
Έλληνες της διασποράς, αυτοί που δεν γνώριζαν έως τότε την πραγματική φωτιά του
πολέμου, αντί να τρέξουν να σωθούν, στάθηκαν αγέρωχοι μπροστά στο θάνατο. Σε
μιά άνιση μάχη, έμειναν αμετακίνητοι στις θέσεις τους και θερίστηκαν από τα
πυκνά πυρά και τις απανωτές επελάσεις του τουρκικού ιππικού. Ο γενναίος
οπλαρχηγός Γεωργάκης Ολύμπιος έφτασε καθυστερημένα στο πεδίο της μάχης και
πρόλαβε, καταδιώκοντας τους Τούρκους, να σώσει 170 Ιερολοχίτες και τη σημαία
του Λόχου.
