Η βασιλεία του Όθωνα - ο Ιωάννης Κωλέττης

 

Ο Όθωνας

Ο Όθωνας ήταν Βαυαρός πρίγκηπας και πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας μετά την απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό (1832-1862).

Το 1832, σε ηλικία 17 ετών, εκλέχθηκε από τις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) βασιλιάς των Ελλήνων, κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Λονδίνου (25 Απριλίου - 8 Μαΐου). Ένα χρόνο αργότερα, στις 6 Φεβρουαρίου 1833, αποβιβάσθηκε στο Ναύπλιο, που τότε ήταν η προσωρινή πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Εκεί έτυχε αποθεωτικής υποδοχής από ένα λαό που είχε ταλαιπωρηθεί αρκετά από την αναρχία που μάστιζε τη χώρα μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια το 1831.

Μέχρι την προκαθορισμένη ενηλικίωσή του (1 Ιουνίου 1835), τη βασιλική εξουσία ασκούσε η λεγομένη Αντιβασιλεία, που την αποτελούσαν οι Βαυαροί αξιωματούχοι Άρμανσμπεργκ, Μάουρερ και Χάιντεκ. Στις 10 Νοεμβρίου 1836, ενώ βρισκόταν στην πατρίδα του, τέλεσε τους γάμους του με την πριγκίπισσα Αμαλία (1818-175), κόρη του Μεγάλου Δούκα του Ολδεμβούργου Φρειδερίκου Αυγούστου,

Με την ενηλικίωσή του, ο Όθων ανέλαβε και επισήμως τα βασιλικά καθήκοντα. Στην αρχή, ο Όθωνας κυβέρνησε απολυταρχικά, «Ελέω Θεού». Μάλιστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα άσκησε ο ίδιος την πρωθυπουργία.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1843, εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα υπό τους Καλέργη και Μακρυγιάννη («Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου»), εξαιτίας της γενικής δυσαρέσκειας για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της μοναρχίας. Ο Όθων αναγκάσθηκε τότε να παραχωρήσει Σύνταγμα, να διορίσει πρωθυπουργό πολιτικό πρόσωπο, να προκηρύξει εκλογές και να απομακρύνει τους Βαυαρούς από τις στρατιωτικές και πολιτικές θέσεις προς μεγάλη ικανοποίηση του λαού.

Από τότε και μέχρι την εκθρόνισή του το 1862 κυβερνούσε συνταγματικά με μεγάλες ή μικρές επεμβάσεις στην άσκηση της εξουσίας.

 

Πηγή (διασκευή): https://www.sansimera.gr/biographies/1361

ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

"ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΗ ΜΑΝΑ"   -  ΠΑΟΛΟ ΚΟΕΛΙΟ

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος.

Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!

Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.

Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.

Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.

Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.

Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

Η μαμά μας είναι ο φύλακας άγγελος μας. Ο άνθρωπος που μας πονεί και μας καταλαβαίνει. Αυτή που μας κρατάει το χέρι και ξαγρυπνάει στο πλευρό μας. Χαίρεται με τη χαρά μας και λυπάται με τις λύπες μας. Είναι πάντα πλάι μας και έτοιμη να δώσει μάχες για εμάς.Την αγάπη μας στη μαμά μας τη δείχνουμε φυσικά καθημερινά. Η σημερινή ημέρα είναι μια ευκαιρία να της εκφράσουμε ακόμη μια φορά την εκτίμησή μας και την απέραντη αγάπη μας για όσα κάνει και προσφέρει σε εμάς. 

Πιο κάτω υπάρχουν κάποιες ιδέες για το πώς να φτιάξετε όμορφες κάρτες. Προσεκτικά και με υλικά που έχετε στο σπίτι, με φαντασία και αγάπη δημιουργήστε κάτι όμορφο για τη μαμά.

Το τέλος της Επανάστασης και η ελληνική ανεξαρτησία

 

                                                                Υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, 

                                              τοιχογραφία της ζωφόρου της Αίθουσας Τροπαίων της Βουλής

Ημερομηνία: 1830
Τοποθεσία: Λονδίνο
Γνωστό ως: Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας
Θέμα: Η πρώτη επίσημη, διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώριζε την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος με όλα τα δικαιώματα - πολιτικά, διοικητικά, εμπορικά - που εκπορεύονταν από την ανεξαρτησία της, το οποίο θα επεκτεινόταν νότια της συνοριακής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός.
Συμμετέχοντες: Γαλλία, Ρωσία, Βρετανία
Έκβαση: Ανεξαρτητοποίηση του Ελληνικού έθνους

Πηγή: https://el.wikipedia.org

ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ

ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ

είναι κλιτές λέξεις που αντικαθιστούν ονοματικές φράσεις

και κάνουν την ίδια «δουλειά» με αυτές.

Οι λέξεις που μεταχειριζόμαστε στη θέση ονομάτων ή επιθέτων, λέγονται αντωνυμίες.

Οι προσωπικές αντωνυμίες φανερώνουν τα τρία πρόσωπα του λόγου :

εκείνον δηλαδή που μιλεί (πρώτο πρόσωπο εγώ), εκείνον που του μιλάμε (δεύτερο πρόσωπο εσύ) και εκείνο που γι’ αυτό γίνεται λόγος (τρίτο πρόσωπο  αυτός).

    1. Προσωπικές αντωνυμίες  

		Α' ΠΡΟΣΩΠΟ		Β' ΠΡΟΣΩΠΟ
		Τύποι		Τύποι
		Δυνατοί	Αδύνατοι	Δυνατοί	Αδύνατοι
	Ονομ.	εγώ	--	εσύ	--
	Γεν.	εμένα	μου	εσένα	σου
	Αιτ.	εμένα	με	εσένα	σε
	Κλητ.	--	--	εσύ	--
	Ονομ.	εμείς	--	εσείς	--
	Γεν.	εμάς	μας	εσάς	σας
	Αιτ.	εμάς	μας	εσάς	σας
	Κλητ.	--	--	εσείς	--

  

		Γ' ΠΡΟΣΩΠΟ
		Δυνατοί τύποι			Αδύνατοι τύποι
	Ονομ.	αυτός	αυτή	αυτό		τος	την	το
	Γεν.	αυτού	αυτής	αυτού		του	της	του
	Αιτ.	αυτόν	αυτή(ν)	αυτό		τον	τη(ν)	το
	Ονομ.	αυτοί	αυτές	αυτά		τοι	τες	τα
	Γεν.	αυτών	αυτών	αυτών		τους	τους	τους
	Αιτ.	αυτούς	αυτές	αυτά		τους	τις(τες)	τα

2. Κτητικές αντωνυμίες

Οι αντωνυμίες  μου, της, τους φανερώνουν σε ποιον ανήκει κάτι (τον κτήτορα) και λέγονται κτητικές.

Α’ προσώπου: δικός μου, δική μου, δικό μου

            δικός μας, δική μας, δικό μας

Β’ προσώπου: δικός σου, δική σου, δικό σου

            δικός σας, δική σας, δικό σας

Γ’ προσώπου: δικός του (της), δική του (της), δικό του (της)

            δικός τους, δική τους, δική τους

                       

 3. Αυτοπαθείς αντωνυμίες

  

Οι αντωνυμίες  που φανερώνουν πως το ίδιο πρόσωπο ενεργεί και το ίδιο δέχεται την ενέργεια λέγονται αυτοπαθείς.     

   

	Ενικός αριθμός
	Α' Προσώπου	Β' Προσώπου	Γ' Προσώπου
Γεν.	του εαυτού μου	του εαυτού σου	του εαυτού του (της)
Αιτ.	τον εαυτό μου	τον εαυτό σου	τον εαυτό του (της)
	Πληθυντικός αριθμός
	Α' Προσώπου	Β' Προσώπου	Γ' Προσώπου
Γεν.	του εαυτού μας ή των εαυτών μας	του εαυτού σας ή των εαυτών σας	του εαυτού τους ή των εαυτών τους
Αιτ.	τον εαυτό μας ή τους εαυτούς μας	τον εαυτό σας ή τους εαυτούς σας	τον εαυτό τους ή τους εαυτούς τους

 4. Οριστικές αντωνυμίες  

Οι αντωνυμίες  που ορίζουν και ξεχωρίζουν κάτι από άλλα του ίδιου είδους λέγονται οριστικές. 
Για οριστικές αντωνυμίες χρησιμεύουν:

  α) Το επίθετο ο ίδιος, η ίδια, το ίδιο (με το άρθρο)
  β) Το επίθετο μόνος, μόνη, μόνο.

  

5. Δεικτικές αντωνυμίες  

Δεικτικές αντωνυμίες λέγονται εκείνες που τις χρησιμοποιούμε, όταν δείχνουμε. Δεικτικές αντωνυμίες είναι οι ακόλουθες:     

α) αυτός, αυτή, αυτό	-- (Θα πάμε εκδρομή αυτές τις μέρες.)
β) τούτος, τούτη, τούτο	-- (Τούτο είναι το κτήμα μου.)
γ) εκείνος, εκείνη, εκείνο	-- (Εκείνο το καλοκαίρι περάσαμε όμορφα.)
δ) τέτοιος, τέτοια, τέτοιο	-- (Δεν είναι τέτοια η κατάσταση.)
ε) τόσος, τόση, τόσο	-- (Περάσαμε τόσες δοκιμασίες μαζί.)

    

6. Αναφορικές αντωνυμίες  

Αναφορικές λέγονται οι αντωνυμίες με τις οποίες ολόκληρη πρόταση αναφέρεται, δηλ. αποδίδεται, σε μια άλλη λέξη.

Αναφορικές αντωνυμίες είναι:

  

α) το άκλιτο που	Ο άνθρωπος που είδα, είναι τώρα εδώ.
β) ο οποίος, η οποία, το οποίο	Ο μαθητής, ο οποίος είναι άτακτος, τιμωρείται.
γ) όποιος, όποια, όποιο και το ό,τι.	'Οποιος θέλει ας δοκιμάσει. Γράψε ό,τι ξέρεις.
δ) όσος, όση, όσο	'Οσοι έμειναν στην πόλη υπέφεραν.

 

    

7. Ερωτηματικές αντωνυμίες 

 Ερωτηματικές αντωνυμίες λέγονται εκείνες που τις μεταχειριζόμαστε, όταν ρωτούμε:  

    

α) Τι;	Τι ώρα είναι;
β) ποιος; ποια; ποιο;	Για ποιο θέμα μιλάς;
γ) πόσος; πόση; πόσο;	Πόσα σου οφείλω;

8. Αόριστες αντωνυμίες  

Αόριστες λέγονται οι αντωνυμίες που τις μεταχειριζόμαστε για ένα πρόσωπο ή πράγμα, που δεν το ονομάζουμε, γιατί δεν το ξέρουμε ή γιατί δε θέλουμε:
    Κάποιος σε ζητάει στο τηλέφωνο.     

Αόριστες αντωνυμίες είναι:  

α) ένας, μια (μία), ένα	Μου έλεγε ένας.
β) κανένας (κανείς), καμιά (καμία), κανένα	Δεν του μίλησε κανείς.
γ) κάποιος, κάποια, κάποιο	Κάποιοι θέλουν να σας μιλήσουν.
δ) μερικοί, μερικές, μερικά	Μερικοί τον ακολούθησαν μέχρι το τέλος.
ε) κάτι, κατιτί	Κάτι θα είδες.
στ) τίποτε (τίποτα)	Δεν ξέρω τίποτε.
ζ) κάμποσος, κάμποση, κάμποσο	Περιμέναμε κάμποση ώρα.
η) κάθε· καθένας, καθεμιά (καθεμία),       καθένα	Κάθε μέρα διαβάζει την εφημερίδα του.

     

Πίνακας  συσχετικών αντωνυμιών Ερωτηματικές Αόριστες Δεικτικές Αναφορικές ποιος; ένας, κάποιος αυτός (εκείνος) που κανένας, μερικοί (ε)τούτος όποιος άλλος εκείνος ο δείνα, ο τάδε καθένας (κάθε) τι; κάτι, κατιτί αυτό, τούτο ό,τι κάθε, καθετί εκείνο τίποτε τι (λογής); τέτοιος οποιοσδήποτε τι (είδος); τέτοιος οτιδήποτε πόσος; κάμποσος τόσος όσος

 Πηγή: https://www.ea.gr/ep/artemis/artemisTool/grammar/14.htm

Διακρίνω προσωπικές αντωνυμίες από άρθρα

Διακρίνω προσωπικές, κτητικές αντωνυμίες από άρθρα